Magazine van de stichting Vrienden van het Boeddhisme - 1 februari 2015
WELKOM TEKSTEN ARCHIEF STICHTING CONTACT LINKS ZOEKEN
Artikelen Nieuwsberichten Beschouwingen

Mijn Citaat

De keuze van Marja Timmer

‘Stil zitten, niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf’

Zengezegde



ijn kat is mijn goeroe als het gaat om niets doen. Hij kan gewoon zomaar zitten op de vensterbank, of op het grasveldje buiten. Mijn kat relativeert vaak mijn eigen streven, hij relativeert het idee iets te moeten, het idee om verder te moeten komen in het leven. Omdat hij daar zo mooi, zonder meer, kan zitten.

Dit gezegde ‘Stil zitten, niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf ‘ raakt me vanwege de poëtische en simpele schoonheid van de woorden. Maar ik heb het vooral gekozen omdat het een (voor mij) diepe waarheid uitdrukt. Namelijk dat als je iets alleen maar vanuit wilskracht doet, het je uitput en je nergens brengt.

Zo is het voor mij ook met mediteren. De mystiek van mediteren zit 'm voor mij in 'niets doen'. Ik kom er steeds meer achter dat het mezelf opleggen van een discipline waarmee ik jaren heb moeten vechten, misschien helemaal niet nodig geweest is.

Voor mij betekent 'niets doen' om niets meer buiten mezelf te plaatsen, óók niet dat wat ik veroordeel. Het betekent om mijn aapjes-geest te ontdekken zonder daar onmiddelijk iets tegenover te stellen. Het is ingaan op mijn lichaam als was het het lichaam van iemand van wie ik heel veel houd.

‘Stil zitten, niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf’ is een weg van meditatie waarin ik bewust wordt door ervaring. Niet een weg van wilsmatig blijven duwen. Het gaat er niet om dat ik leer om los te laten. Het gaat er niet om dat ik leer om aandachtig te zijn. Of dat ik leer om me te concentreren. Het gaat er om dat ik in een steeds dieper besef val van de handeling zelf. Dat ik in een steeds dieper besef val van het 'niets doen' zelf.

Ik weet niet of mijn kat dat diepe besef heeft als hij in het gras zit. Waarschijnlijk heb je daar een bewustzijn voor nodig zoals wij mensen hebben. Maar toch: hij blijft mijn goeroe als het gaat om niets doen.  





Terug naar Artikelen